Boşuna...
senden ayrı yazmaya kalktığım her satır.
Boşuna.
Yüreğimden damlamayınca kelimeler, içinde sen olmayınca etkisiz diziliyorlar ard arda. Sensiz harflerin canı yok. Sensiz manasız kalıyor sesler. İçinde senden nefesler olmayınca, boşuna oluyor kalabalıklar. Şehirler sen yoksan bomboş kalıyor. Sen yoksan duruyor vapur seferleri... Sen yoksan boş gidiyor uçaklar semalarda.. Kuşlar sen gelince ötüşüyorlar.
Sen olunca başlıyorum yaşam emareleri sergilemeye. Yokluğunda her şey tekdüze.
Sen varsan ağlayasım geliyor en çok. Yokluğunda göz yaşım yalanken, var olunca gerçek oluyor göz yaşlarım. O zaman anlıyorum ben seni seviyorum! Gülümsemek sen olunca beni de mutlu ediyor. Sen yoksan kendini göremeyen göz misali bir şey ifade etmiyor tebessümüm. Sen olunca, ben gülünce, senden bana yansıyor ihtişamı gamzelerimin. Sen yoksan önemi yok ellerimin güzelliğinin. Yoksan güzel ya da çirkinlik de yok.
Özlemek bile sen varsan var oluyor. Sen yoksan özlemek de kabul görmüyor. Varsan tamam olmuyor eksik yanlarım. Sen varsan ben de var olmuyorum. Ama boşuna oluyor işte senden bahsetmezsem yazmalarım. Konuşmalarım. Susmalarım. Sen! İçimde sen! içinde sen! Sen olmayınca yok oluyor kelimeler...

Lealler mercanlar devşiriyorum senin için köle pazarlarında. En değer gören yanlarımı senin için devşiriyorum insanlarla. Sana değer diye. Bir gülüşünle aydınlanırken içim, döndüğüm köşelerden sonra kanlı göz yaşları döküyorum. Okuduğum kitaplardan senin için seçiyorum harfleri. Şimdi ben bunları yazıyorum ya senin için kelama satıyorum saliseleri. Bir dilesen ömrümü satacağım beni göreceğin tek bir saniyeye... Bir dile sen! Hiç dileme sen! Hiç dinleme sen! Olumsuz da olsa eylemlerin içinde ol yine de sen!

Fırtınalarda, kar ayazlarında, sürgünlerde olsaydım keşke. Bahanelerim olsaydı seni sevmek için. Seni özlemek için bir adım olsaydı. Hiç bir sebebi, hiç bir sıfatı olmayan, yine de var olan ilahi bir sevgiyle sen_sin sevdiğim. İçimde sin! içinde sin! sevdiğim sin! sebebim sin! bir gün olacak belki felaketim sin! adın sin! varlığın sin! içime düşmüş sevdan ömrüme sin sin!

Seni sevmek için baharları beklemiyorum. Seni sevmek için ağır kışlardan geçiriliyorum. Senin için uykusuz gecelerden eleniyorum bir bir. Senin için eritiliyor ruhum gecelerde. Ağır ağır açılıyor göz kapaklarım gecelerden sabahlara... ağır ağır yaşıyorum hayatı. Her rüyadan sana uyanıyorum. Her yorgunluğun sonunda sende dinleniyorum. Gittiğim yer neresiyse yollarımdan sana varıp, dönüşlerim de hep sana geliyorum...
Sessiz  yaşadım beni kim ne bilsin! diyor şair.  Kıyılarında sessiz sessiz yaşıyorum. Beni kimse değil, beni sen ne bile sin! Varsın kimse bilme sin! varsın sevdam dinme sin! olsun sen de beni sevmeye sin!
Sessiz yaşıyorum. Beni kim ne bil sin!